دنیای اسمارت واچ ها و موفقیتی که دشوار به دست می آید.

0
6

دیجیاتو/زمانی که Android Wear اواسط سال 2014 در کنفرانس Google I/O به همراه Samsung Gear Live و LG G Watch معرفی و عرضه شد، بسیاری از پتانسیل موفقیت پوشیدنی های هوشمند شگفت زده شده بودند.

اگر چه، شور و علاقه مندی دوست داران تکنولوژی تبدیل به محبوبیتی گسترده میان مصرف کنندگان در عصر حاضر نشد اما آهسته و پیوسته، اسمارت واچ ها در حال پیا کردن جایگاه خود هستند. کارکردهای شان کم کم از اعلام نوتیفیکیشن ها و بیان میزان کالری سوزانده شده در پیاده روی عصرانه گذشته و به مرور کارهایی که فقط از تلفن ها با نمایشگرهای بزرگ تر بر می آمد به آن ها سپرده می شود.

مردم برای داشتن آن ها شوق خاصی ندارند اما این مسئله پیش بینی شده بود که قرار نیست مثل تلفن های هوشمند، ساعت ها هم مرتبا و در بازه های زمانی کوتاه عوض شوند. کمتر مصرف کننده ای چون ورژن جدید آمده، پس از 1-2 سال ساعت قدیمی خود را کنار می گذارد.

اما حتی در آن حالت، توازن نامتعارفی میان مردم مناطق مختلف دیده می شود. کافی است کشورهای در حال توسعه را با دیگر نقاط دنیا مقایسه کنید. در حالی که تکنولوژی های جدید هفته به هفته برنامه منظمی برای ارائه به بازار دارند، در بازارهای کوچک تر زمان بندی های دقیقی وجود ندارد.

کاملا خلاف این مسئله در مورد اسمارت فون ها صادق است؛ تلفن های هوشمند عمدتا به صورت جهانی و با برنامه ریزی دقیقی ارائه می شوند و مردم فرصت بررسی و تست محصولات جدید را پیدا می کنند. بنابراین همین مسئله سبب می شود تا اسمارت واچ ها در کشورهایی نظیر هند چندان خیزشی نداشته باشند.

دلیل ثانویه ای که اسمارت واچ ها هنوز در کشورهای در حال توسعه فروشی ندارند، عدم تقاضای کافی است. وقتی عمده مردم یک کشور نیازهای مهم تری دارند که باید برطرف شود، ساعت مچی یک کالای لوکس قلمداد می شود. هنوز هم مردم تمایل دارند تا از ساعت های قبلی خود استفاده کنند یا ساعت های کلاسیک جدید بخرند.

Screenshot-2016-07-22-at-13.22.23

بنابراین، زمانی که نیازهای مهم تری برای برطرف شدن وجود دارند، انتخاب از بین یک ساعت 15 دلاری و یک ساعت 250 دلاری کدام خواهد بود؟ یا حتی آن ساعت های 1500 دلاری ویژه که برندهای لوکس این روزها می سازند. مسلما ارزان ترین مدل برای دانستن زمان کفای می کند، مگر اینکه از قشر پر درآمد و ثروتمند این جامعه باشند.

به همین سبب، بدنه جامعه تمایلی به خرید این محصول نشان نمی دهد و ضرورتی در داشتن آن نمی بیند. البته این بدین منظور نیست که ساعت های هوشمند نمی توانند ارزان باشند و همه شان صدها دلار هزینه بر می دارند.

یک جستجوی سریع در آمازون هند نشان می دهد که چند گزینه مورد نظر و پر فروش میان هندی ها، برای خریداران غربی عملا پول یک نوشیدنی یا یک وعده غذایی معمولی خواهد بود. برای مثال، پرفروش ترین ساعت هوشمند در آمازون هند تحت عنوان «اسمارت واچ با سیم کارت، پشتیبانی از 16 گیگابایت مموری کارت، پشتیبانی از اندروید یا عمل به عنوان یک موبایل» توسط JP به فروش می رسد.

این ساعت هوشمند حدودا 13 دلار قیمت دارد و در توضیحات آن آمده «تلفنی که می توان پوشید». با این شعار، آن ها می گویند که با پرداخت این مبلغ، یک تلفن می خرید اما با نمایشگری کوچک. چنین شعاری نشان می دهد که مردم کشورهای در حال توسعه هنوز لزومی به خرید یک کالای تکنولوژی دیگر نمی بینند، زمانی که اسمارت فون تمام نیازهای شان را برطرف می کند.

اما شکی نیست که چنین کالایی نه تنها نمی تواند نقش یک تلفن هوشمند را بازی کند، بلکه نگاه مردم را نسبت به ساعت هوشمند هم تخریب خواهد کرد و خریدار دفعه بعد که محصولی این چنینی ببیند، در برابرش مقاومت نشان خواهد داد.

ساعت 13 دلاری JP

ساعت 13 دلاری JP

ساعت های هوشمند خوبی مثل سونی اسمارت واچ 3 با قیمت 177 دلار و موتو 360 نسل دوم با قیمت 298 دلار در این کشور فروخته می شوند. حالا از سوی دیگر، تلفن همراه میان رده خوبی مثل شیائومی ردمی نوت 3 ورژن 32 گیگابایت با سایز نمایشگر قابل قبول فقط 179 دلار قیمت دارد.

بنابراین می بینید که چرا یک مشتری علاقه ای به خرید ساعت هوشمند ندارد وقتی که می تواند با همان قیمت و حتی بسیار کمتر از آن، تلفن هوشمند قابلی خریداری کند. تنها ساعت خوش قیمت برای مردم هند شاید Pebble Classic باشد که 90 دلار قیمت داشته اما آن هم نکات منفی خاص خود را دارد.

حالا، قابل بحث و جدل است که یک ساعت هوشمند می تواند فرای یک ساعت معمولی عمل کند (بالاخره واژه اسمارت یا هوشمند را یدک می کشد). با این حال، اکثر ساعت های هوشمند، حتی پس از دو سال که از عرضه Android Wear می گذرد، به گونه ای طراحی نشده اند که به عنوان دستگاهی یکتا و مستقل از تلفن همراه عمل کنند.

آن ها یک وسیله مکمل هستند، تکمیل کننده و افزایش دهنده کاربرهای یک تلفن همراه برای هوشمندتر کردن آن. یک تجربه محدود و متصل به تلفن همراه که برای کشورهای در حال توسعه با سرعت اینترنت به مراتب پایین تر، یعنی انتقال داده بیشتر و ترافیک سنگین تر. از سوی دیگر، هیچ اپراتور تلفن همراهی هم نیست که ساعت ها را با قیمت مناسب تر و به صورت اقساط در اختیار مردم قرار دهد.

با Android Wear، گوگل بسیاری از سرویس ها و فناوری های خود را برای دیوایس های پوشیدنی توسعه داد. برای مثال، یکی از اصلی ترین قابلیت های داشتن ساعتی هوشمند، فرامین صوتی است. باز هم به کشورهای در حال توسعه باز می گردیم. اکثر مردم در این کشورها به دلیل لحجه متفاوتی که دارند نمی توانند به خوبی با ساعت ارتباط برقرار کرده و حتی بسیاری هم هستند که حتی با زبان انگلیسی آشنایی بالایی ندارند.

بنابراین سرویس هایی مثل Google Now عملا بی استفاده می شوند. بنابراین آن ها از خودشان می پرسند آیا واقعا به یک ساعت هوشمند چند صد دلاری که فقط ساعت را به ما نشان می دهد و عملا کاربرد مهم دیگری ندارد نیازمندیم؟ باقی نیازها توسط تلفن همراه برآورده می شوند، بنابراین چرا باید چنین دستگاهی ضرورت پیدا کند؟

با وجود همه این مسائل، آینده برای اسمارت واچ ها با این قابلیت ها در کشورهای در حال توسعه چندان روشن به نظر نمی رسد. شاید میزان تقاضا برای تلفن های هوشمند باز هم افزایش یابد اما احتمالا رشد محسوسی در میزان تقاضا برای ساعت ها نخواهیم داشت.

به همین دلیل است که ساعت هوشمند را دست مردم عادی نمی بینید و بیشتر علاقه مندان به تکنولوژی هستند که چنین محصولاتی را انتخاب می کنند.